Historia Różańca

Modlitwa różańcowa znana jest w Kościele od bardzo dawna i ma swoją głęboką tradycję. Jest to modlitwa Maryjna, w istocie swojej związana z rozmyślaniem Pisma Świętego, na miarę możliwości każdego człowieka. Zwyczaj odmawiania określonej liczby modlitw sięga czasów starożytnych i praktykowany był w wielu religiach. Obecny sposób odmawiania Różańca pochodzi od św. Dominika, założyciela Dominikanów. Matka Najświętsza ukazywała się św. Dominikowi (ok.1170-1221) - pouczyła go jak odmawiać Różaniec, jak wielka jest moc modlitwy różańcowej i nakazała rozpowszechniać tę modlitwę. On też rozpowszechnił Ją wśród wiernych. Do rozpowszechniania modlitwy różańcowej przyczyniły się zakony: dominikański, franciszkański, i jezuicki. Aby się nie pomylić posługiwano się początkowo sznurkiem z węzełkami.

W okresach gdy pojawiły się zagrożenia dla chrześcijaństwa i herezje, Kościół podejmował liczne nabożeństwa różańcowe. Zwycięstwa przypisywano orędownictwu Matki Bożej Różańcowej. Po wygranej bitwie morskiej pod Lepanto w dniu 7 października z Turkami ( mimo ich licznej przewagi), Ojciec Święty Pius V ustanowił święto dziękczynne ku czci Matki Boskiej Zwycięskiej w dniu 7 października.

W 1573 roku Grzegorz XIII ustanowił święto Matki Bożej Różańcowej na pierwszą niedzielę października. Klemens X rozszerzył je na kalendarz łaciński po nowym zwycięstwie cesarza Karola VI pod Peterwarden w 1716 roku, po czym, po reformie liturgicznej, święty Pius X przeniósł je na 7 października. W czasach, w których tylko niektórzy ludzie umieli czytać, Różaniec był modlitwą powszechną. Modlitwę różańcową nazywano dlatego często "Biblią ubogich". Różaniec odmawiał nie tylko lud, ale również papieże, biskupi, królowie. Od połowy XIX wieku najbardziej popularną różańcową wspólnotę modlitewną stanowi "Stowarzyszenie Żywego Różańca", założone przez Paulinę Jaricot (1799-1862) w Lyonie w roku 1826.

Matka Boża we wszystkich objawieniach prosiła: "Chcę, abyście codziennie odmawiali różaniec" - w Lourdes, Fatimie, Montichiari-Fontanelle i w Polsce - w Gietrzwałdzie.

Modlitwa różańcowa zawsze cieszyła się poparciem Stolicy Apostolskiej. Papieże gorąco zachęcali do odmawiania Różańca, wydali wiele listów apostolskich o różańcu. Codziennie odmawiali różaniec Ojcowie Święci, m.in.: m.in.: Leon XIII, Pius IX, Jan XXIII, Paweł VI. Leon XIII - wielki apostoł Różańca w roku 1885 wezwał Kościół do zbiorowego odmawiania Różańca przez cały październik. Do Litanii Loretańskiej dołączył wezwanie "Królowo Różańca Świętego"

Ojciec Święty Paweł VI - który nazwał Różaniec "streszczeniem Ewangelii", wskazał na ewangeliczny charakter Różańca i jego ukierunkowanie chrystologiczne.

Ojciec Święty Jan Paweł II jest autorem Listu apostolskiego "O Różańcu Świętym - Rosarium Virginis Mariae". Aby rozwinąć chrystologiczny wymiar Różańca, uzupełnił modlitwę różańcową o tajemnice światła - ukazujące momenty życia publicznego Jezusa Chrystusa o szczególnej wadze, począwszy od chrztu w Jordanie aż do ustanowienia Eucharystii.

W Polsce modlitwa różańcowa ma bardzo bogatą tradycję. Od dawna istnieje zwyczaj nie tylko indywidualnego, ale wspólnego odmawiania Różańca, odmawiania go w domach rodzinnych, a w miesiącu październiku we wszystkich kościołach i kaplicach. Ze szczególną wiarą Polacy zawsze sięgają po tę zwycięską modlitwę w chwilach doświadczeń osobistych i dziejowych. Więźniowie w obozach niewoli, robili różańce ze sznurka i ugniecionego chleba. Przechowywali je przed oprawcami i modlili się na nich. Różaniec odmawiano głośno w piwnicach i schronach w czasie Powstania Warszawskiego. Mnóstwo razy znajdywano Go przy poległych żołnierzach zbroczone krwią.

Po Soborze Watykańskim II w wielu krajach zlikwidowano nabożeństwo różańcowe. Ksiądz Prymas Stefan Wyszyński uznał to za przejaw spłyconego rozumienia "odnowy soborowej" i obronił tę modlitwę w Kościele w Polsce. Z inicjatywy Księdza Prymasa Józefa Glempa i Komisji Maryjnej Episkopatu Polski od 1985 roku Polacy z Różańcem w ręku przygotowywali się do rozpoczęcia trzeciego tysiąclecia wiary.

Różaniec był codzienną, umiłowaną modlitwą Ojca Świętego Jana Pawła II. Wzywał i zachęcał też nas do gorliwego odmawiania różańca.

"Modlitwa różańcowa jest modlitwą wdzięczności, miłości i ufnej prośby. Do tej modlitwy zachęcam was i zapraszam. Proszę was, odmawiajcie różaniec."

Papież Jan Paweł II sam dawał przykład wierności modlitwie różańcowej, mówił:

"Różaniec jest modlitwą Maryi, otwartą stale ku misji Kościoła, ku jego trudnościom i nadziejom, ku prześladowaniom i niezrozumieniom, ku wszelkiej służbie, jaką Kościół spełnia względem ludzi i narodów".